The end of Croesus.

Abstract

In dit werkstuk kijk ik naar de Lydische koning Croesus in het eerste en derde boek van de Historiën. In de ontmoeting tussen Croesus en Solon is "goed sterven" een belangrijk thema. Croesus' dood wordt niet verteld, en met deze constatering probeer ik het veronderstelde programmatische karakter van de "Croesus-logos" opnieuw te belichten. Allereerst analyseer ik deze passage, gevolgd door een analyse van passages die het programmatisch karakter aantonen (“Polycrates’ ring” en “de dialoog tussen Xerxes en Artabanus”). In het laatste hoofdstuk bekijk ik oudere tradities over de dood van Croesus in Bacchylides' Ode 3 en de Myson-amfora. Tot slot vergelijk ik deze nauwkeurig met Herodotus' brandstapelscène en de laatste significante verschijning van Croesus in boek 3. Dit gedaan hebbend, kom ik tot de conclusie dat het programmatisch karakter van de Croesus-logos problematisch is. Het lijkt erop dat Herodotus de wijsheden van Solon heeft willen nuanceren door de manier waarop hij Croesus’ einde heeft nagelaten.