De doodsanalyse van Heidegger, zinnig of onzinnig?

Abstract

In Sein und Zeit geeft Heidegger een analyse van de dood. Daarin wordt duidelijk dat de dood een wezenlijk onderdeel van het leven is en dat het Dasein door de dood een oereigen bestaan kan leiden. Door de dood komt het meest eigene Zijn aan het licht. Dat lijkt een zinvolle bijdrage te zijn, de doodanalyse van Heidegger wordt echter niet altijd als zinnig beschouwd. Zo is met name Paul Edwards kritisch. Vanuit de analytische traditie zet hij een kritiek uiteen. In dit onderzoek wordt de waarde van deze kritiek geëvalueerd en ten slotte wordt dit gebruikt om een antwoord te formuleren op de vraag of de doodsanalyse zinnig is.