Zien of niet zien.

Abstract

Seneca's tragedies zijn niet zomaar hervertellingen van de stukken van de grote Attische tragediedichters. Hij volgt niet de canonieke regels van een 'goede tragedie', maar werkt op een andere manier op zijn publiek in. In zijn 'Oedipus' gebruikt Seneca het gegeven dat zijn publiek de werken van de Augusteïsche dichters kent, maar de personages op het toneel niet. Verwijzingen naar deze literatuur worden door het publiek opgepikt waardoor het publiek op een andere manier naar de gebeurtenissen in de tragedie kijkt dan de personages zelf, die die verwijzingen niet herkennen. Hierdoor ontstaat een sterke dramatische ironie: Oedipus' 'blindheid' wordt voor het publiek zo nog duidelijker.