De stad van buitenaf: Suburbanisatie, verbondenheid en identiteit in de gemeente Nijmegen, 1922 – 1936.

Abstract

Deze scriptie onderzoekt hoe suburbanisatie ervaren werd in de gemeente Nijmegen, tussen 1922 en 1936. Vanuit een stadshistorische benadering wordt op basis van oralhistoryinterviews en een grote diversiteit aan primair bronmateriaal onderzocht hoe de inrichting van de stedenbouwkundige omgeving doorwerking had in de ervaring van bewoners van de gemeente Nijmegen. Het onderzoek betreft de bebouwde kom van de stad Nijmegen en de dorpen Hees, Neerbosch en Hatert. Om een beeld te krijgen van de manieren waarop de suburbanisatie in Nijmegen betekenis kreeg, wordt ingegaan op ideaalbeelden voor de stedelijke ruimte, de ervaring van de grenzen van stedelijkheid en de ervaring van verbondenheid tussen verschillende stadsdelen. Het geheel wordt samengebracht door te analyseren in hoeverre de ervaring van infrastructurele verbondenheid voor bewoners van dorpen, buitenwijken en het centrum van Nijmegen van invloed was op de mate waarin zij zich met het stedelijke Nijmegen identificeerden.