De Historie van Europese Integratie: Hoe Normatieve Theoretici de EU Mede Vormgaven Tussen 1940 en 1960.

Abstract

Deze scriptie onderzoekt hoe drie naoorlogse theoretici - Altiero Spinelli, David Mitrany en Ernst Haas - niet alleen Europese integratie hebben geduid, maar deze tevens actief mede vormgaven tussen 1940 en 1960. Aan de hand van het concept ''verwissenschaftlichung'' van Lutz Raphael wordt geanalyseerd hoe drie theorieën van Europese integratie (federalisme, functionalisme en neofunctionalisme) zich bewogen op het grensvlak van objectieve, wetenschappelijke theorievorming en normatieve, politieke en institutionele vormgeving. Door middel van een analyse van, en vergelijking met, invloedrijke werken van EU-pioniers zoals Jean Monnet en Paul-Henri Spaak wordt inzichtelijk gemaakt hoe normatieve theorieën invloed uitoefenden op de institutionele architectuur van de vroege Europese samenwerking. De scriptie laat zien dat federalistische, functionalistische en neofunctionalistische theorieën niet louter beschrijvend waren, maar ook een scheppende kracht bezaten: zij legitimeerden beleidskeuzes en structureerden politieke verwachtingen. Daarmee onthult deze scriptie de verwevenheid tussen wetenschap en politiek in het integratieproces.