Un printemps à faire sans cesse revenir. Une étude de la thématique de la mélancolie dans Villa Amalia de Pascal Quignard en dialogue avec l’écriture du temps dans Sur le jadis

Abstract

Deze scriptie is een literair academisch onderzoek dat zich interesseert in de thematiek van melancholie in de roman Villa Amalia (2006) van de Franse schrijver Pascal Quignard. Deze auteur heeft in de afgelopen decennia zijn stempel gedrukt op de postmoderne roman door middel van zijn concept “le Jadis” dat de chronologische, lineaire en totaliserende geschiedschrijving problematiseert. Quignard interesseert zich in de tijd waarin we nog geen stem hadden, geen taal spraken en de wereld ontdekten met onze zintuigen. Die tijd, die we zijn verloren, wekt een gevoel op van afwezigheid en verlies dat in essentie te maken heeft met het loskomen van de tijd die we in de baarmoeder hebben doorgebracht. Uit dit sentiment komt een melancholie voort die zich richt op de sporen van de verloren wereld in het heden, vaak in onbeduidende voorwerpen, details of anekdotes. In deze studie zal deze problematisering van tijd vastgesteld worden in het essay Sur le Jadis (2002) waarna een analyse volgt van de roman Villa Amalia waarin het belang van de zintuiglijke ervaring van de tijd zal worden bewezen; de melancholie waarmee de personages geconfronteerd worden; de manier waarop Quignard de lezer manipuleert om zijn ideeën over te brengen.